فقر، فساد، بیعدالتی، زندگی سخت و شرایط دشوار موجود در جامعه ایران، برخی را بر این میدارد كه تا اطلاع ثانوی بنشینند و سكوت كنند. خیلیها با این تصور كه این دوره به زودی میگذرد، در انتظار تغییرات آینده هستند. تغییراتی كه همواره پس از شرایط دشوار در بسیاری از كشورها رخ داده است. اما آیا میتوان به این تغییرات بدون هیچ حركتی امیدوار بود؟
جمعی از دانشجویان دانشکده خبر بهمناسبت روز خبرنگار بیانیهای صادر کردند.
در این بیانیه آمده است:
«ن والقلم و مایسطرون
در روزگاری روز خبرنگار را گرامی میداریم و بر قلم ارج مینهیم که قلمستیزان و قلمشکنان، بیرحمانه بر رسانه و قلم میتازند، با این امید که صدای آگاهسازیاش را در نطفه خفه کنند. اما ما مینویسیم و با نوشتههایمان فریاد میزنیم؛ با این یقین که اگر شهیدان راه قلم بودند، بر بیعدالتیها و نامردمیها قلم نقد میراندند و «عدالتشعاران» «عداتدشمن» را رسوا میکردند. و اگر بودند بر قلمهای شکسته میگریستند.
در روزگاری روز خبرنگار را گرامی میداریم که دشمنان عدالت در میان اعتراض صدها خبرنگار، در تلاش مذبوحانه برای انحلال تنها تشکل صنفی روزنامهنگارانند. در روزگاری که تیغ تیز توقیف و تعطیلی بر گردن رسانه و خبرنگار خراش انداخته و دهها رسانه طعم تلخ توقیف، برای روشنگری، را چشیدهاند.
آری! آنها که از آگاهی مردم در هراسند و کوچکترین انتقاد را دشمنی تلقی میکنند، تاب روشنگری خبرنگار را ندارند؛ اما ما خون شهیدان راه قلم را بر قلمهای خویش جاری میسازیم؛ و چگونه میتوانیم از فقر، فساد، بیعدالتی و سرکوب منتقدان، چشم بپوشانیم و برای گفتن آنها، فریاد آزادیخواهی سر ندهیم؟»
مسئولان دانشكده خبر پس از درخواستهای متعدد دانشجویان دانشكده خبر برای داشتن نشریه و تشكل دانشجویی، دستبهكار شدند.
